Kilka razy pisałam o problemach edukacji w zakresie arteterapii i programach dziesiątków studiów podyplomowych, które nie wiadomo czego uczą, niewiadomo kto na nich uczy i nie wiadomo czemu ta edukacja ma służyć, bo na pewno nie znalezieniu pracy arteterapeuty. Pisałam również, że studia podyplomowe w zakresie arteterapii prowadzą do degradacji dyscypliny, bo absolwenci używają terminu arteterapia na nazwanie tego co robią, a w rzeczywistości ta praktyka z arteterapią nie ma nic wspólnego. Wprowadza to wiele zamieszania i ostecznie osoby korzystające z usług ‘arteteraputów’ wyrabiają sobie opinie na temat arteterapii. Studiów takich są dziesiątki, a absolwentów setki, więc prawdziwi arteterapeuci z porządnych przygotowaniem i praktyką nie są w stanie chronić swojej dyscypliny i wykształcić standardów.

Rozwiązniem, które w przyszłości może pomóc arteterapii ochronić się przed pseudoarteterapeutycznymi praktykami są studia magisterskie przygotowujące do zawodu arteterapeuty – arteterapeuty, a nie pedagoga wykorzystującego rysunek, lub psychologa robiącego testy projekcyjne czy artysty polegającego na własnej intuicji. Prób stworzenia studiów magisteskich z arteterapii było kilka, niestety z powodu ograniczen naszej edukacji wyższej, która w żaden sposób nie podaża za potrzebami rynku i nieustannie produkuje bezrobotnych w dziedzinach do niczego nie przydatnych, wszystkie te próby skończyły się porażkami. Powstało jednak kilka, być może nawet kilkanaście, programów studiów magisterskich ze specjalnością arteterapia. Na temat ich jakości wypowiadać się nie chcę, ale tutaj też pojawił się problem, kto czego na tych studiach uczy i niestety w większości wypadków studia przygotowywały do pracy pedagoga, czasami animatora kultury, który miałby wykorzystywać projekty artystyczne, często o charakterze terapii zajęciowej i nazywało się to szumnie arteterapią. Problemem tych studiów był brak ugruntowania metod w pracy artystycznej. A ten aspekt jest niezbędny do pracy arteterapeuty, ale również fakt, że nikt z nauczycieli nie byl praktykującym arteterapeutą, więc od kogo się uczyć….

Od mniej więcej roku byłam zainteresowana poczyniami Instytutu Edukacji Artystycznej na Akademii Pedagogiki Specjalnej im Marii Grzegorzewskiej w Warszawie. Insytut od jakiegoś czasu był zainteresowany rozwojem arteterapii i stworzeniem programu, który w jakiś sposób odzwierciedlałby standardy europejskie. Do przedsięwzięcia został zaproszony Prof Wiesław Karolak, a program został skonsultowany z praktykami między innymi z Tworek. Instytut w koncu uzyskał akceptację ministerstwa i od pażdziernika rusza program magisterski Edukacja artystyczna w zakresie sztuk plastycznych ze spacjalnością arteterapia. Program studiów jest warty szczególnej uwagii dlatego, że oparty jest o wykształcenie artystyczne, więc przyszli arteterapeuci będą przygotowani do pracy artystycznej, jak również wezmą udział w praktykach w ośrodkach, gdzie stosuje się arteterapię. Powinni więc być przygotowani do pracy arteterapeutycznej w naturalnym dla terapeutów środowisku. Na studiach podyplomowych zawsze był ten problem, ze osoby z założenia przygotowane do pracy pierwszy raz w życiu widziały pacjenta/klienta po studiach… Dlatego wydaje się, że program ten ma szansę rozwinąc się w bardzo dobrym kierunku i stworzyć rzeszę przygotowanych do pracy arteterapeutów, a ja na pewno będę śledzić jego rozwój.

Rekrutacja na studia trwa. Więcej informacji na stronie Akademii: http://www.aps.edu.pl/

Oto kolejny przykład jak sztuka łączy się ze służbą zdrowia dla lepszego samopoczucia pacjentów!

Już się obawiałam, że sezon ogórkowy nigdy się nie skończy, a tu w ciągu dwóch tygodni otwartych zosłało kilka ciekawych wystaw w Londynie. Wczoraj udało mi się wybrać do Hayward Gallery, o której pisała kilkukrotnie, jakoże przynajmniej dwa razy w roku organizuje, zawsze warte uwagi, wystawy. Aktualnie otwarta jest wystawa Ernesto Neto i The New Decor, obie ciekawe, ale chciałam zwrócić uwagę szczególnie na tę pierwszą.

Ernesto Neto pojawiał się w Hayward wcześniej na zbiorowych wystawach, jednak teraz całe piętro i dwa tarasy są przeznaczone na jego przestrzenne instalacje.  Niestety żadne zdjęcie nie pochodzi z tej wystawy, ale myślę, że oddają ogólne idee Neto.

Miałam wrażenie, że większość osób wchodząc do tego nierealistycznego świata stworzonego przez formy z rozciągliwych rajtuzowych materiałów, chociaż przez chwilę czuło się jak w bajce. Swietna zabawa z przestrzenią!

W aktualnosciach na stronie www.arteterapia, zmiesciłam informacje o kilku kursach i sympozjach organizowanych przez BAAT. Serdecznie je polecam – BAAT zaczał dośc intensywnie działać i organizować różnorodne programy edukacyjne, które mają pomóc praktykom doskonalić ich metody pracy oraz pokazać jak prowadzić profesjonalną ewaluację własnej pracy.

Na dodatek udział to tylko 130 funtów (z zakwaterowaniem i częsciowym wyżywieniem)!

Wiecej informacji: http://www.inter4arts.org/

Projekt powstał jako część Kanadyjskiej kampanii „Shades for Fun”, który ma podnieść świadomośc spoleczną problemów niewidomych i zebrać pieniądze dla fundacji. Jedna z wielu akcji została poprowadzona przez autorkę bloga, do którego czasami zagładam:

http://thatartistwoman.blogspot.com/2010/05/sunglasses-art-project.html

Znajdziecie tam między innymi szczegółową obrazkową instrukcję jak stworzyć okulary.

Dzisiaj pokazuje dwa inne projekty multimedialne zrealizowane przez tę samą pracownię ASP:

„Podłoga” i „Portret”

„Podłoga”

Podłoga to projekt realizowany przez uczestników z kilku krajów przez ostatni rok. Każdy z uczestników tworzyl jedną klepkę parkietu, która prezentowała jego rozważania nad metaforyczną istotą podłogi. Prace można zobaczyć na: http://projekt.podloga.asp.lodz.pl/

„Portret”

„Portret” to kolekcja prac ‘z niczego’, przykład mojej ulubionej sztuki ‘śmieciowej’, czy jak to niektórzy ładniej nazywają recyclingowej. Uczestnicy warsztatów tworzyli portrety ze znalezionych, zgromadzony objektów. Prace można zobaczyć na:

http://projekt.portret.asp.lodz.pl/2.html

W weekend odbyło się sympozjum zorganizowane przez Weissensee Hochschule w Berlinie z okazji 10-lecia ich programu magisterskiego w zakresie arteterapii. Wspaniale zorganizowane spotkanie i świetna okazja, żeby wymienić się doświadczeniami. Prof. Karin Dannecker, szefowa programu przyjechała do Polski jesienią na łódzką konferencję, żeby podzielić się swoimi doświadczeniami z ogranizacją i tworzeniem programu magisterskiego. A historia jego jest niezwykła i dojście do celu wymagało wiele, wiele pracy i ogromnej determinacji.

Kolejne spotkanie międzynarodowe, które przypomina mi, jak wielu mamy za granicą sojuszników i osób chętnych do pomocy w budowie polskiej arteterapii. Miałam okazję porozmawiać z wieloma osobami z Niemiec, Szwajcarii, Austrii, którzy z wielkim zainteresowaniem słuchają o tym co dzieje się u nas i bardzo chętni są do współpracy.

Jak to zawsze przy takich okazjach pojawiło się nie tylko wiele pomysłów, ale również refleksji jak takie przedsiewzięcia organizować. Sympozjum miało zupełnie inną formą niż większość naszych konferencji. Zaproszonych było tylko kilkoro gości (co ułatwiło sprawę), a każda osoba miała wystarczająco wiele czasu, że podzielić się swoja pracą i odpowiedzieć na pytania uczestników. I muszę przyznać, że coraz bardziej, po każdej kolejnej konferencji, która ma te formę skłaniam się do tego, że jest to własciwa droga dla spotkań arteterapeutycznych. Zamiast na 15-20 prezentacji dziennie, a których wiekszość nie do końca odpowiada naszym zainteresowaniom, lepiej wybrać się na 3-5 i faktycznie zaangażować się w określone problemy. Wtedy można się zastanowić nad jakimś zagadnieniem, przedyskutować je, zadać pytania. Jako uczestnik na prawdę bardzo wielu arteterapeutycznych konferencji w Polsce i współorganizator niektórych dochodzę do wniosku, że maraton krótkich prezentacji, nota bene powtarzanych na różnych konferencjach nie prowadzi do niczego. No może oprócz możliwości wpisania do życiorysu faktu uczestnictwa w konferencji….. Dlatego chciałabym, żeby konferencje zmieniły swój format i dostosowały się do tego czego potrzebujemy, dyskusji i ludzi z pasją. I mam nadzieję, że taką uda się w końcu zorganizować…..

W załaczniku przesyłam program spotkania w Berlinie.

Einladung zum Symposium

Poniżej zamieszczamy list z zaproszeniem wysłany przez Geri Hurlbut w imieniu INGAT.

Dear friends and colleagues,

As we close out the final stage of ING/AT (International Networking Group of Art Therapists), it seemed appropriate to gather some information about where art therapists are training and working today.  This will provide a profile of art therapy internationally as it exists today, and it will be possible to contrast this information with the statistics that were gathered at the inception of ING/AT twenty years ago.

Please take a few minutes to respond to the questionnaire on Survey Monkey.  This should take only about ten minutes of your time, and your responses will be valuable to the profession.

The link to the survey is:  http://www.surveymonkey.com/s/QQHM2V3

All of your responses will be kept anonymous.  Demographic information, such as your name, address, telephone, will not be shared with any other organization or used for any other purpose without your permission.

Please answer the survey only once.  However, if you know of other art therapists in your area who may not have received this information, please feel free to forward this e-mail to them.  This will help us to obtain the most current and correct information.

NOTE:  Please remember that the American Art Therapy Association has created a new International Membership category which offers generous benefits.  Please go to the website for additional information:

www.americanarttherapyassociation.org

Thank you all for your support of ING/AT over the years, and for completing this survey.

Geri Hurlbut, MA, ATR-BC
Past ING/AT Key Networker

Minął jakiś czas od moich rozważań nad sensem istnienia książki telefonicznej, które można przeczytać we wsześniejszym poście, a ja ostatnio dosłałam bardzo ładną płytę z pracami studentów pracowni prowadzonej przez Wiesława Karolaka w łódzkiej ASP. Studenci stworzyli swoje prace – refleksje na temat książek telefonicznych ich bezużyteczności, a może właśnie szczególnej użyteczności.

Płyta jest interaktywną prezentacją, którą w całości będzie można niedługo zobaczyć na stronie Wydziału Edukacji Wizualnej łódzkiej ASP, ale ja już chciałąm pokazać kilka pomysłów:

Roksana Karczewska

Paweł Krzemiński:

Martyna Krzysztofiak:

Daria Marek:

Ewa Styszko:

Dominik Murzyn:

To tylko kilka przykładów z wielu przesłanych. Zapraszam do dalszej zabawy!

Zapraszam na www.arteterapia.pl gdzie znajduje sie nowy pierwszy w tym roku numer „Terapii przez Sztuke” z seria fascynujacych artykulow.

Portal ‘Terapia przez Sztukę’ staje się popularniejszy, mamy sporo pomysłów na jego udoskonalenie jednak przekracza to nasze skromne możliwości czasowe.

Poszukujemy osób do pomocy w administracji strony. W najbliższym czasie planujemy:

-       wprowadzic wersję pdf, która umożliwi łatwe drukowanie materiałów,

-       drobne zmiany graficzne w naszym schemacie opartym o wordpress

-       rozbudować stronę anglojęzyczną

Jeżeli masz trochę umiejętności graficznych do opracowania prostych materiałów i banerów, potrafisz pisać po angielsku, znasz podstawy funkcjonowania wordpressa lub chiałabyś/chciałabyś zająć się redagowaniem aktualności wyślij nam maila.

W zamian za pomoc możemy zaproponować udział w przedsięwzięciach PSTS na zasadach członków, czyli bezpłatnie lub ze zniżkami.

I myslałam, ze w Polsce tego się nie robi, aż taki artykuł znalazłam:

W szale przeprowadzania przypomniała mi się książeczka „Sztuka prostoty” Dominique Loreaue, w której autorka pokazuje dlaczego mniej znaczy więcej. Pisze o tym, że kiedy usuniemy zbędne rzeczy i zaczniemy życ skromnie i z prostotą doświadczymy zupełnie innej perspektywy i wzbogacimy swoją egzystencję.

Wizualne nawiązanie znalazłam w pracach Simona Evansa „Everything I have”. Proste, jasne a jednocześnie zastanawiające. W jaki sposób rzeczy nas określają i ograniczają….

No ja sie zabieram do pakowania zbędnych rzeczy i wywiezienia do charity shop.

Introduction to Art Therapy

Judith Rubin

Routledge, 2009

Nowe wydanie ‘Wprowadzenia do Arteterapii’ ukazało się w poprzednim roku,  swoją kopie jednak otrzymałam niedawno. Mimo, że znam poprzednie wydanie, to szczególnie mnie zainteresowało, dlatego, że dodana jest do niego płyta DVD z materiałem wizulanym z 400 ilustracjami i 250 krotkimi filmami. Jako, ze biblioteka nie ma w najbliższym planie tego zakupu zamówiłam swoją kopie. I muszę przyznać, że książka robi wrażenie. Zebranie samego wizualnego materiału stało się niemal życiową misją Rubin odkąd założyła Expresive Media. Również rozdziały poruszające wszystkie podstawowe zagadnienia arteterapii, w tym wydaniu są uzupełnione nowymi przykładami i bardziej aktualnymi komentarzami. To czego Rubin się nie udało zrobić w tej książce, ale zapewne też nie było to jej zamiarem, to oddać wielorodności arteterapii na świecie. Co prawda autorka wspomina Wielką Brytanie, jednak generalnie ksiązka napisana jest na podstawie amerykańskiej literatury i porusza wiele lokalnych problemów. Niemniej jednak nie obniża to jej ogromnej wartości merytorycznej dla czytelnika z każdego kraju. …Zaczęło mi się marzyć jak wspaniale byłoby tę książke wydać w polskim tłumaczeniu, na pewno stała by się tekstem podstawowym dla wszystkich studentów i osób organizujących praktykę, edukację i badania…. Może jakiś wydawca to czyta?

Do refleksji pojawiających się w książce wróce niejednokrotnie, a na dzisiaj tylko kilka wstepnych słów. Książka ułożona jest w 12 rozdziałów, które poruszają tematy od sposobu organizacji pracy, pracy z najróżniejszymi grupami klientów – świetnie wzbogacone przykładami i case study, pracę z różnymi materiałami artystycznymi, wyjaśnienie podejść i podstaw teoretycznych arteterapii, kometarze na temat badań, aż po bardzo podstawowe, ale niezwykle istotne rozważania nad naturą arteterapii, porównania do dyscyplin pokrewnych, zagadnienia organizacji profesji i sporo innych. Całość tworzy portret arteterapii, głównie amerykańskiej, jej różnorodności i bogactwa. Sama Rubin pisze o arteterapii jako szybko rozwijającej się hybrydzie i dzieli się swoimi wątpliwościami i nadziejami na jej dalszy rozwój.

Książkę szczerze polecam, jako bardzo ciekawe wprowadzenie w zagadnienia arteterapii, pokazującą niemalże wszystkie kluczowe zagadnienia i dającą bardzo jasne zrozumienie czym arteterapia jest, czym nie jest, zachowując jej naturalną siłę i bogactwo.